Wojciech Wencel: Wiersze na Wielki Tydzień

Jezus na Manhattanie

Barna da Siena, Chrystus niosący krzyż (około 1350), Frick Collection, Nowy Jork

Pani Magdzie Orlickiej-So

Między piątą aleją a Madison Ave
pośród tłumu turystów z sześciu kontynentów 
idzie bosy Zbawiciel w sukience szkarłatnej 
zgarbiony pod ciężarem wszystkich naszych grzechów 

prześlizgują się po Nim tysiące par oczu
szukając bardziej znanych i większych obrazów 
(jak ołtarz wystawiony nieznanemu Bogu
jest ten rodowy pałac w centrum Manhattanu)

czasem ktoś na sekundę zatrzyma się przy Nim 
ale zaraz się cofa jak uczono w szkole 
żeby ocenić dzieło z pewnej perspektywy 
i mruczy sam do siebie: – Naiwność. Gdzie koncept?

tylko my średniowieczną znamy tajemnicę 
stację drogi krzyżowej oglądamy z bliska
przed nami Mąż boleści w królewskiej tunice
i złote tło: zakrzepła światłość wiekuista

Cyrenejczyk

Na przykład taki Szymon z okolic Cyreny
żadna tam gruba ryba w sieci apostołów
siał swoje zbierał swoje przesadnie nie grzeszył
modlił się w synagodze o deszcz i o spokój 

w nieodpowiednim miejscu znalazł się i czasie
nie zdążył w porę uciec przed cesarskim wojskiem
i musiał jak ten osioł wraz z brudnym skazańcem 
dźwigać sosnową belkę i spojrzenia drwiące

o jego dalszych losach milczą Ewangelie 
czy wykorzystał szansę czy też ją roztrwonił –
w sprawie drogi krzyżowej to jedno jest pewne:
Szymon tam się nie znalazł – został znaleziony 

Miejsce Czaszki

Żeby dotknąć tej skały trzeba się pochylić 
to tutaj nawrócona Maria Magdalena
z miłością przytulała bezcenny krucyfiks:
żywe ciało Chrystusa na drzewie zbawienia 

ze stóp całkiem niedawno przybitych do krzyża
żelaznymi gwoździami świeża krew spływała 
wprost na wapienną skałę gdzie była szczelina
a stamtąd na sznur kości i czaszkę Adama

obudź się ze snu śmierci struchlały człowieku
bo kto pije krew Pańską ten ma życie wieczne
za trzy dni unieważni konsekwencje grzechu 
Ten który dziś na krzyżu umiera dla ciebie

Exsultet

Kasi, w trzydziestą rocznicę 

W ciemności pośród setki podobnych nam ślepców
dotykam twojej dłoni (nikt przecież nie widzi)
wszyscy czekamy na to w ciszy i napięciu 
co stanie się tej nocy tak różnej od innych

drzwi gdzieś się otwierają: nikłe źródło światła 
jak w Betlejem odsłania kontury postaci 
coraz jaśniej się robi kiedy wnoszą paschał 
Ignis Sanctus zwycięski powraca z Otchłani 

już sto świec wokół płonie i pieśń się zaczyna 
mnoży się święty ogień dając nowe życie
użyteczna jest słabość i szczęśliwa wina 
bo dzięki niej na Ziemię zstąpił Odkupiciel

radujcie się śpiewajcie zastępy anielskie
tej nocy Jezus Chrystus skruszył więzy śmierci 
biada tym których będzie sądził Sprawiedliwy 
bo nie dostrzegli w porę jak jest Miłosierny 

Wojciech Wencel – poeta i eseista, laureat m.in. Nagrody Fundacji im. Kościelskich, Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza i Nagrody TOTUS TUUS za osiągnięcia w dziedzinie kultury chrześcijańskiej. Wiersze pochodzą z tomu Paradiso przygotowywanego do druku przez krakowskie wydawnictwo ARCANA.

Ilustracja: Barna da Siena, Chrystus niosący krzyż (około 1350), tempera na desce, Frick Collection, Nowy Jork

Wszystkie artykuły z „Teologii Politycznej Co Tydzień” [521]: „Novalis. Wspólnota polityczna jako łaska”

Jeśli chcesz żywej, niezależnej politycznie myśli o Polsce, Europie i świecie, jeśli ciekawią Cię następne numery Teologii Politycznej Co Tydzień, jeśli czekasz na nasze książki, seminaria, dyskusje i kolejne artykuły na naszej stronie, wesprzyj nas stałą wpłatą. Dołącz do grona Mecenasów Teologii Politycznej. To dla nas bardzo ważne. Jesteśmy niezależnym środowiskiem intelektualnym. Istniejemy i rozwijamy się dzięki hojności naszych przyjaciół. Zapraszamy!

Dołącz już dziś i WSPIERAJ TEOLOGIĘ POLITYCZNĄ!